Οι μαθητές και οι μαθήτριες του 1ου Γυμνασίου Δράμας διαβάζουν λογοτεχνικά βιβλία

από τη δανειστική βιβλιοθήκη του σχολείου τους,

 κρίνουν, προτείνουν,

εκφράζουν τους προβληματισμούς τους....

Καλή ανάγνωση!

Το αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα, Τζον Μπόιν

Στο βιβλίο που διάβασα μου άρεσε η φιλία των δύο αγοριών, τα οποία συναντιούνται μάθε ημέρα μέχρι το τέλος. Θα το πρότεινα στους συμμαθητές μου, γιατί έχει ωραία και συγκινητική ιστορία, με πολλά συναισθήματα.  Σωτηρία Ζ.

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Το βιβλίο αυτό ήταν εξαιρετικό. Ξεχωρίζω το τέλος του, γιατί με συγκίνησε όσο κανένα άλλο. Θα το πρότεινα στους συμμαθητές μου, επειδή είναι για όλες τις ηλικίες και όποιος το διαβάσει, θα το θυμάται για πάντα!  Ζωή Π.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αυτό που μου άρεσε σε αυτό το βιβλίο είναι ότι ο Μπρούνο και ο Σμούελ έδειξαν ότι μπορεί να υπάρξει φιλία ανάμεσα σε δύο παιδιά διαφορετικής εθνικότητας και θρησκείας. Ακόμη μου έκανε εντύπωση πώς βασάνιζαν οι Γερμανοί τους Εβραίους και πόσο υποτιμητικά τους φέρονταν. Θα το πρότεινα σε έναν φίλο μου, επειδή, καθώς το διαβάζεις, σου προκαλεί πολλά συναισθήματα και σε βοηθά να διευρύνεις τις γνώσεις σου για τα γεγονότα της εποχής εκείνης.  Χρήστος Κ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μου άρεσε πολύ η αφηγηματική ικανότητα του συγγραφέα, η οποία σε καθηλώνει από την πρώτη σελίδα. Μου έκανε εντύπωση ο αφελής και αγνός χαρακτήρας του Μπρούνο, και η δυνατή φιλία που αναπτύχθηκε ανάμεσα στον Γερμανό Μπρούνο και τον Εβραίο Σμούελ, στο φοβερό Άουσβιτς. Το συστήνω στους συμμαθητές μου, γιατί είναι ένα μυθιστόρημα που δείχνει πως η δυνατή φιλία δεν γνωρίζει από εχθρούς και συρματοπλέγματα.  Ευαγγελία Κ.

=============================================================

 

Το τέρας έρχεται, Πάτρικ Νες

Είναι ένα συγκλονιστικό βιβλίο, που πρέπει όλοι να διαβάσετε. Δεν είναι ένα απλό παραμύθι, έχει βαθύ νόημα. Διαβάζοντάς το έρχεσαι αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα και τη ρεαλιστική σκοπιά της ζωής.  Ευτυχία Κ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Είναι ένα βιβλίο που με έκανε να νιώσω πολλά συναισθήματα και να καταλάβω ότι τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν πάντα την αλήθεια. Όλοι οι έφηβοι πρέπει να το διαβάσουν για να συνειδητοποιήσουν κάποια πράγματα διαφορετικά. Σε βοηθάει να ωριμάσεις!  Δήμητρα Λ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Είναι ένα βιβλίο λίγο διαφορετικό από τα άλλα. Το θέμα του είναι απρόσμενο και θέτει στον αναγνώστη απορίες, προβληματισμούς για τη ζωή. Αν και το τέλος του βιβλίου δεν είναι τόσο ευχάριστο, έχει πολλά διδάγματα!  Μαρία Μ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το βιβλίο αυτό είναι από τα πιο ωραία βιβλία που έχω διαβάσει για πολλούς λόγους! Ο τίτλος του βιβλίου από την πρώτη στιγμή μου προκάλεσε τεράστιο ενδιαφέρον, καθώς και όλη η πλοκή. Ιδιαίτερα με συγκίνησε η αλήθεια για τον θάνατο και πήρα μαθήματα ζωής, να αποδέχομαι κυρίως την αλήθεια, ακόμη κι αν αυτή πληγώνει... Το συστήνω σε εφήβους της ηλικίας μου, επειδή θέτει σοβαρούς προβληματισμούς για τη ζωή και τον θάνατο, και σε όλη την εξέλιξη της πλοκής υπάρχει αγωνία. έχει γίνει το αγαπημένο μου βιβλίο!     Ελένη Κ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Θα το πρότεινα το βιβλίο αυτό σε κάποιο φίλο μου να το διαβάσει, επειδή αναφέρεται σε σύγχρονα γεγονότα και υπάρχουν πολλά συναισθήματα.  Θεοδώρα Κ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Στο βιβλίο που διάβασα μου άρεσε το μήνυμα που θέλει να περάσει. Επιπλέον, μου άρεσε και το θέμα της ιστορίας. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο.  Ναταλία Κ.

=============================================================

 

 

Το αγόρι στην κορυφή του βουνού, Τζον Μπόιν

Το βιβλίο αυτό είναι ένα εξαίρετο εφηβικό μυθιστόρημα, του οποίου τα γεγονότα εκτυλίσσονται πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη  λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Διαθέτει ιδιαίτερους χαρακτήρες και ανατρεπτική πλοκή.  Σταύρος Θ.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το βιβλίο «Το αγόρι στην κορυφή του βουνού» μου δημιούργησε πολλές εντυπώσεις, αλλά αυτό που μου έκανε την μεγαλύτερη ήταν ότι ένα αθώο παιδί ο Πιερό το οποίο δεν είχε καθόλου κακία μέσα του, μόλις μετακόμισε στην θεία του, η οποία ήταν η οικονόμος του Χίτλερ ή Φύρερ όπως τον αποκαλούσαν, σιγά σιγά άρχισε να μετατρέπεται  σε ένα μέλος της ναζιστικής νεολαίας, δηλαδή έγινε ένας μικρότερης ηλικίας  Χίτλερ.

Σε αυτό το σημείο έφτασε βλέποντας αιματηρές εικόνες μπροστά του. Αυτό άρχισε

μ’ ένα περιστατικό συχνό για εκείνες τις εποχές, αλλά που δεν ήταν για τον Πιερό, όπως ήταν να σφάζουν μπροστά του μια κότα για να την φάει ο Χίτλερ ,καθώς δεν είχε ιδέα καλά καλά τι σημαίνει θάνατος.

Στην συνέχεια άρχισε να βλέπει μπροστά στα μάτια του πράγματα που δεν ήταν φυσιολογικά, δηλαδή ανθρώπους να σκοτώνονται και από τότε άρχισε να θεωρεί αυτά τα πράγματα καθημερινά και ασήμαντα και κάπως έτσι άρχισε η κάθοδος του προς τον βούρκο των Ναζί.

Κάπως έτσι ένα παιδί αναγκάστηκε από τις δύσκολες καταστάσεις που έζησε να ωριμάσει απότομα.             Κωνσταντίνος Δ.

 

=============================================================

 

 

Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της, Άλκη Ζέη

Το βιβλίο που διάβασα ήταν ''Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της''. Πιστεύω ότι είναι από τα λίγα βιβλία που μπορούν να ''μιλήσουν'' στην καρδιά των εφήβων, αφού θίγει ένα θέμα τόσο γνώριμο σε αυτούς. Διαβάζοντάς το, έμαθα περισσότερα για τον κόσμο γύρω μου, προβληματίστηκα και ενημερώθηκα για τους διάφορους κινδύνους που υπάρχουν. Προσωπικά, ταυτίστηκα με την ηρωίδα και βίωσα τα γεγονότα του βιβλίου. Επίσης, στο βιβλίο κατάλαβα πόσο εύκολα μπορεί ένας νέος να παρασυρθεί αλλά και πόσο δύσκολα μπορεί να επανέλθει στους κανονικούς ρυθμούς της ζωής. Το καλύτερο όμως με αυτό το βιβλίο είναι ότι διαπιστώνεις πόσοι άνθρωποι είναι γύρω σου έτοιμοι να σε καταλάβουν και να σε αγκαλιάσουν με την αγάπη τους, κάτι που οι σημερινοί νέοι, όπως και η Κωνσταντίνα, δεν καταλαβαίνουν. Στέλλα Ν.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Εγώ πιστεύω πως το βιβλίο είχε βαθύτερο νόημα... Πιστεύω πως μέσα από την ιστορία της Κωνσταντίνας η συγγραφέας ήθελε να περάσει ένα άλλο μήνυμα... Το μήνυμα πως κανένας δεν είναι μόνος του, απλώς μερικές φόρες έρχονται στην ζωή μας στιγμές που μας κάνουν να νιώθουμε πιο μόνοι από ποτέ...Στιγμές που θα έχουμε προβλήματα και θα νομίζουμε πως είναι τα πιο μεγάλα.. Κι όμως υπάρχουν και χειρότερα... Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα "φεύγουμε από τα προβλήματά μας¨, όπως έκανε η Κωνσταντίνα... Η Kωνσταντίνα έκλεινε τα μάτια της και τα αυτιά σε ό,τι της συνέβαινε, γιατί φοβόταν να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της... Πραγματικά όμως εκείνο που με ενόχλησε-με νευρίασε- πιο πολύ είναι η απραξία των γονιών της! Αμέτοχοι σε ό,τι κι αν συνέβαινε στην κόρη τους! Απλώς κοιτούσαν τη ζωή τους! Θύμωσα πραγματικά...! Και εκείνη που με εξέπληξε ήταν η γιαγιά η οποία, αν και δεν την συμπαθούσε και πολύ, μόνο εκείνη τής στάθηκε στο πρόβλημά της, όπως και ο δάσκαλός της. Μπορεί να νομίζουμε πως είμαστε μόνοι, αλλά υπάρχουν στον κόσμο πολλά άτομα που μας αγαπάνε, απλώς εμείς τους αγνοούμε!  Κλεοπάτρα Τ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το βιβλίο “Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της” αναφέρεται στη σύγχρονη ζωή και έχει ως θέμα τον εθισμό των εφήβων στα ναρκωτικά, σε αυτές τις βλαβερές ουσίες. Αρχικά, η Κωνσταντίνα πήρε το πρώτο χαπάκι χωρίς να γνωρίζει τι ήταν. Κατάλαβε όταν ο νέος της φίλος, και από τους λίγους που είχε στην Ελλάδα, Λουμίνης, συνέχισε να της τα δίνει και από τότε άρχισε να εθίζεται. Τα χαπάκια της έδωσαν μία αίσθηση δύναμης. Δεν ήξερε όμως πως ήταν πολύ δυναμική σαν χαρακτήρας και δε χρειαζόταν να παίρνει αυτές τις ουσίες για να της δίνουν ένα “ψεύτικο” συναίσθημα. Αυτό που την εμπόδιζε να γνωρίσει τον εαυτό της και το χαρακτήρα της, πιστεύω πως ήταν ο χωρισμός των γονιών της, που την σόκαρε και την έκανε να νιώθει μόνη, αδύναμη και να πιστεύει ότι κανείς δεν την αγαπούσε.

Ο χαρακτήρας που με εντυπωσίασε ήταν ο δάσκαλός της αλλά και η κοπέλα του, πρότυπα ανθρώπων οι οποίοι αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις, προσπαθούν να βοηθήσουν τους άλλους σε προβλήματά τους και δίνουν λύσεις. Τέλος, το βιβλίο αυτό έχει για τους αναγνώστες του ένα αισιόδοξο μήνυμα, επειδή μετά το θάνατο του φίλου της, του Λουμίνη, η Κωνσταντίνα αποφασίζει να επισκεφτεί κέντρο απεξάρτησης ναρκωτικών. Ένα πολύ επίκαιρο και καταπληκτικό βιβλίο!!!!   Αθανασία Τ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η "Κωνσταντίνα και οι αράχνες της" είναι ένα βιβλίο το οποίο μου γέννησε πάρα πολλά συναισθήματα και με έβαλε σε βαθιές σκέψεις...Στην αρχή σκεφτόμουν ότι η Κωνσταντίνα πρέπει να ήταν κάτι παραπάνω από αφελής για να πάρει το χαπάκι...Όμως, καθώς συνέχιζα το διάβασμα, άρχισα να μπαίνω στην θέση της Κωνσταντίνας, να νιώθω την μοναξιά της και τον πόνο που τόσο καλά έκρυβε κάτω από το μπλε χαπάκι, να τυλίγομαι κι εγώ μέσα στις αράχνες και, καθώς τελείωνα το βιβλίο, βρήκα τον εαυτό μου να προσπαθεί να βρει μια διέξοδο στον μονόδρομο που είχε επιλέξει να ακολουθήσει η ηρωίδα... Να προσπαθεί να βρει ένα αίσιο τέλος... Τότε άρχισα να καταλαβαίνω το νόημα της κουκουβάγιας. Για μένα η παρουσία της στο βιβλίο είναι για να μας κάνει να καταλάβουμε οτι ΥΠΑΡΧΕΙ η ελευθερία μετά τα ναρκωτικά, αν χειριστεί κανείς το θέμα με σοφία, την οποία και συμβολίζει η κουκουβάγια. Είναι κάτι σαν την λύση του προβλήματος στην περίπτωση της Κωνσταντίνας. Ένα σύμβολο που θα της δίνει κουράγιο και δύναμη να ξεπερνάει το κάθε της εμπόδιο στην ζωή...   Κατερίνα Κ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το βιβλίο που διάβασα είναι «Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της». Το βιβλίο αυτό μου άρεσε γιατί αναφέρεται σε μια κοπέλα της ηλικίας μας. Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε αληθινό, γιατί το πρόβλημα που είχε εκείνη θα μπορούσε να το έχει κάθε έφηβος. Ο ήρωας ο οποίος μου άρεσε περισσότερο, είναι ο κύριος Μπένος, επειδή είναι ένας καθηγητής που είναι πολύ φιλικός με τα παιδιά. Θα ήθελα να πάρω τη θέση της Μαρίνας, γιατί μου άρεσε που, παρόλο που δεν ήξερε την Κωνσταντίνα, την βοήθησε. Το τέλος του βιβλίου μου άρεσε, διότι η Κωνσταντίνα κατάλαβε το λάθος της και προσπάθησε να το διορθώσει. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η εικόνα με τη Λαίδη Ντι να κάνει ένεση στην Κωνσταντίνα. Η αγαπημένη μου σελίδα είναι η 92, επειδή τότε της έδωσαν το πρώτο χαπάκι. Κωνσταντίνα Ρ.

Συνέντευξη με τον κ. Μπένο

Εγώ: Συγγνώμη θα μπορούσατε να μου πείτε που μπορώ να βρω τον κύριο Μπένo;

Διευθυντής: Τώρα έχει μάθημα, αν θέλετε μπορείτε να τον περιμένετε εδώ.

Εγώ: Σας ευχαριστώ πολύ.

Διευθυντής: Παρακαλώ, θα μπορούσα να μάθω γιατί τον ψάχνετε;

Εγώ: Ναι φυσικά, θα ήθελα να μου δώσει μία συνέντευξη για την εφημερίδα του σχολείου μου.

Διευθυντής: Ωραία! Σε λίγο θα είναι εδώ. Εκτός αν θέλεις να τον φωνάξω να έρθει.

Εγώ: Εμμμ….. Δεν χρειάζεται, αφού σε λίγο χτυπάει κουδούνι, θα έρθει.

Διευθυντής: Κύριε Μπένο, μπορείτε να έρθετε λίγο; Σας ζητά μια κοπέλα.

Μπένος: Καλημέρα! Σε τι θα μπορούσα να σας βοηθήσω;

Εγώ: Συγγνώμη για την ενόχληση. Είμαι η Κωνσταντίνα Ρέκλου, μαθήτρια της Α΄ τάξης του 1ου Γυμνασίου Δράμας, και θα ήθελα να μου δώσετε μία συνέντευξη για την εφημερίδα του σχολείου μου.

Μπένος: Βεβαίως! Πέρασε από εδώ, για να μιλήσουμε ελεύθερα.

Εγώ: Ωραία!

Μπένος: Σε ακούω.

Εγώ: Θα ήθελα να μάθω αν είναι εύκολο να είναι κανείς τόσο φιλικός με τα παιδιά, αν και είναι καθηγητής;

Μπένος: Εξαρτάται από τον καθηγητή.

Εγώ: Δηλαδή;

Μπένος: Δηλαδή υπάρχουν καθηγητές που, εκτός από το μάθημα τους, θέλουν τα παιδιά να μην τους βλέπουν σαν μπαμπούλες. Βέβαια, υπάρχουν καθηγητές που πέρα από το μάθημα δεν τους ενδιαφέρει τίποτα.

Εγώ: Να σας πω την αλήθεια και εγώ προτιμώ την πρώτη κατηγορία. Ας συνεχίσουμε. Σας είχα δει τότε με το περιστατικό με την μαθήτριά σας, που πήγε να φύγει. Πιστεύετε ότι θα είναι δύσκολο να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη σας;

Μπένος: Η εμπιστοσύνη μου δεν κλονίστηκε από αυτό, γιατί μετά αποδείχτηκε ο λόγος αυτής της συμπεριφοράς.

Εγώ: Αν έχω καταλάβει καλά από τα στοιχεία που μου είπε η κοπέλα για τον εαυτό της, όταν μιλήσαμε, πρέπει να ήταν κάτι πολύ σημαντικό.

Μπένος: Μίλησες μαζί της;

Εγώ: Ναι, και μου είπε κάποια πράγματα.

Μπένος: Σαν τι;

Εγώ: Το λόγο που το έκανε και ότι ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικού. Επίσης, μου είπε ότι εσείς και η φίλη σας Μαρίνα την βοηθήσατε πολύ, όταν σας χρειάστηκε.

Μπένος: Ναι, είναι αυτό που έλεγα πριν για τους καθηγητές. Δεν θέλω οι μαθητές μου να με φοβούνται, αλλά θέλω να τους βοηθώ σε ό,τι με χρειαστούν.

Εγώ: Πώς πιστεύετε ότι ένα κορίτσι σαν τη Κωνσταντίνα έφτασε σε αυτό το σημείο;

Μπένος: Θα σου είπε και εσένα ότι ήρθε στη Ελλάδα χωρίς να το θέλει και ότι επηρεάστηκε από τις παρέες της.

Εγώ: Τι εννοείτε;

Μπένος: Εννοώ ότι η Κωνσταντίνα έκανε παρέα με ένα παιδί που δεν ασχολούνταν με τα μαθήματά του  και το σημαντικότερο ήταν πολύ μπλεγμένος στον κόσμο των ναρκωτικών.

Εγώ: Πώς εξηγείτε όμως την πράξη της αυτή; Σε όλα τα σχολεία υπάρχουν τέτοια άτομα σίγουρα… γιατί όμως να πάει και να κάνει παρέα με ένα τέτοιο παιδί;

Μπένος: Ο Λουμίνης, το παιδί που έλεγα, της είχε δώσει ναρκωτικά και είχε νιώσει δυνατή. Έτσι, όταν της έδωσε ο Λουμίνης, χωρίς αυτή να ξέρει τι είναι χάρηκε που θα μπορέσει να αντιμετωπίσει όλους χωρίς να φοβάται. Για αυτό….. παρασύρθηκε.

Εγώ: Συγγνώμη που σας διακόπτω, γιατί δεν ρώτησε τι ήταν αυτά τα χαπάκια;

Μπένος: Πιστεύω πως κανένα παιδί δεν θα ενδιαφέρονταν τι είναι αυτό που το κάνει τόσο δυνατό.

Εγώ: Σε αυτό έχετε δίκαιο. Αν δεν κάνω λάθος εσείς καταλάβατε ότι παίρνει ουσίες, όταν την είδατε ξαπλωμένη στο σκαλοπάτι του σπιτιού της και όταν είδατε την τρύπα από τη βελόνα. Μέχρι εκείνο το σημείο πώς γίνεται να μην είχατε καταλάβει κάτι;

Μπένος: Νομίζω ότι ποτέ το μυαλό ενός ανθρώπου δεν θα πήγαινε σε τέτοιες καταστάσεις μόνο αν έβλεπε να αλλάζει η συμπεριφορά του άλλου. Γιατί αν κατευθείαν πήγαινε εκεί το μυαλό, τότε όλοι θα έπρεπε να παίρνουν ουσίες. Το λέω αυτό γιατί πολλοί αλλάζουν για άλλου είδους ψυχολογικά θέματα.

Εγώ: Η Κωνσταντίνα μου είπε ότι την βοήθησε να πάει σε έναν ειδικό η φίλη σας.

Μπένος: Τη φίλη μου, που την βοήθησε, την λένε Μαρίνα και πράγματι τη βοήθησε πολύ την Κωνσταντίνα!

Εγώ: Βλέπετε καμιά αλλαγή πάνω της;

Μπένος: Βέβαια! Είναι πάντα συγκεντρωμένη στο μάθημα και δυνατή.

Εγώ: Τι εννοείτε δυνατή; Δηλαδή με ποιον τρόπο το εξηγείτε αυτό;

Μπένος: Είπα δυνατή γιατί μετά τον Κέντρο Απεξάρτησης που πήγε, έκανε μεγάλη προσπάθεια να τα καταφέρει και στο τέλος τα κατάφερε. Η αυτοπεποίθηση που έχει τώρα την κάνει πολύ δυνατή γιατί πιστεύει στον εαυτό της.

Εγώ: Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας.

Μπένος: Παρακαλώ και τα ξαναλέμε.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το βιβλίο "Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της" περιγράφει πόσο εύκολα μπορεί ένα κορίτσι να πέσει στα ναρκωτικά. Η Κωνσταντίνα ήταν ένα κορίτσι που ήθελε να ξεχνάει τα προβλήματα της παίρνοντας ''χάπια'' που της έδινε ένας ''φίλος''. Δεν ήξερε ποιος ήταν ο δρόμος που είχε πάρει και πόσο επικίνδυνος ήταν. 'Εμενε στην Ελλάδα με την γιαγιά της που δεν την συμπαθούσε, και οι γονείς ήταν στην Γερμανία χωρισμένοι και έκαναν τη ζωή τους. Ήταν λογικό να θέλει να τα ξεχάσει όλα αυτά. Δεν είχε κανέναν να την υποστηρίξει, μόνο τον υποτιθέμενο ''φίλο'' της που της έδινε τα χάπια. Στο τέλος όμως αποδείχτηκε πως η γιαγιά της δεν ήταν όπως νόμιζε, αλλά της στάθηκε και τη βοήθησε να ξεπεράσει το πρόβλημά της. Ο αγαπημένος μου ήρωας, που μου έκανε μεγάλη εντύπωση, ήταν ο δάσκαλος που κατάλαβε το πρόβλημά της και τη βοήθησε να το ξεπεράσει.

=============================================================

Ο θησαυρός της Βαγίας, Ζωρζ Σαρή

Οι βασικοί ήρωες της ιστορίας μας είναι τα παιδιά, ο Αλέξης, ο Κλού, η Λίνα, ο Άγγελος, η Ράνια και η Σόφη. Τόπος: Αίγινα. Χρόνος: Στα τέλη της δεκαετίας του 60’, πιθανότατα το 1968 (με βάση την ηλικία του Γερμανού Χανς Σούλτς ο οποίος την εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία μας είναι 45 χρονών, ενώ το 1943 στην Βαγία ήταν 20).

Τρεις οικογένειες πηγαίνουν για καλοκαιρινές διακοπές στην Αίγινα. Εκεί τους συναντά μια φίλη, η Νικόλ, η οποία τους λέει την ιστορία ενός γερμανού ο οποίος, όταν ήταν νέος, βρίσκονταν στην Βαγία σαν στρατιώτης, και ζητάει την βοήθειά τους, για να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτόν, μια που είχε πάθει αμνησία. Τα παιδιά ενθουσιάζονται με την ιστορία και πρόθυμα την βοηθάνε. Σύντομα μαθαίνουν ότι ο γερμανός είχε κλέψει τις λίρες της οικογένειας με την οποία έμενε και έτσι τα παιδιά μπαίνουν σε ένα κυνήγι θησαυρού, ακολουθώντας τα στοιχεία που είχε αφήσει ο στρατιώτης, για να τις επιστρέψουν στην οικογένεια. Τελικά, με πολύ πείσμα, τα καταφέρνουν και ανακαλύπτουν τον «θησαυρό».

Ο αγαπημένος μου ήρωας είναι η Λίνα, γιατί παρόλο που είναι η πιο μικρή και όλοι γι’ αυτόν τον λόγο δεν την υπολόγιζαν, τελικά αποδείχτηκε η πιο έξυπνη, αφού αυτή τελικά έλυσε τον «γρίφο» του Χανς.

Η σκηνή που μου άρεσε περισσότερο ήταν αυτή που η κυρία Μαρία, παρόλο που ήξερε ότι ο Χανς έκλεψε τις λίρες, ολόκληρη δηλαδή την περιουσία της οικογένειας, φεύγοντας αυτός από την Βαγία του είπε «ο Θεός να σε συγχωρήσει». Μου άρεσε αυτή η σκηνή και με συγκίνησε, γιατί φανερώνει την απέραντη καλοσύνη και μεγαλοψυχία της κυρά-Μαρίας, ενώ κανονικά θα περιμέναμε να του κρατήσει κακία και να του θυμώσει ή να τον καταγγείλει. Αντίθετα, αυτή τον συγχώρεσε και ζήτησε και από τον Θεό να τον συγχωρήσει.

Οι συμμαθητές μου πρέπει να το διαβάσουν, γιατί είναι ένα υπέροχο παιδικό βιβλίο περιπέτειας, με δράση, με μια ωραία ιστορία που δεν είναι βαρετή, αλλά κυρίως γιατί έχει ωραίο τέλος, όχι μόνο γιατί τελικά βρήκαν τις λίρες αλλά γιατί αυτό που έγινε ήταν το σωστό και το δίκαιο, και η οικογένεια πήρε πίσω αυτά που την ανήκαν.

Θα ρωτούσα την συγγραφέα γιατί δεν παρουσίασε καθόλου τον Χάνς Σούλτς να συμμετέχει στην ιστορία μας, έστω και στο τέλος. Δεν θα άλλαζα το τέλος του βιβλίου γιατί μου άρεσε πολύ ότι έγινε αυτό που ήταν δίκαιο, η οικογένεια Χαλδαίου πήρε πίσω τις λίρες, ο Σούλτς ξαναθυμήθηκε και προσπάθησε να επανορθώσει για το λάθος του, αφού ανέλαβε τις σπουδές των εγγονιών της κυρά-Μαρίας. Μέσα από τα βιβλία πρέπει να παίρνουμε το καλό παράδειγμα και να μαθαίνουμε. Το τέλος μας βοηθάει να το κάνουμε.  Χρυσούλα Κ.

=============================================================

 

Το καπλάνι της βιτρίνας, Άλκη Ζέη

Σε αυτό το βιβλίο βασικοί ήρωες είναι δυο κορίτσια αδέλφια, η Μέλια και η Μυρτώ, που μένουν σε ένα νησί του Αιγαίου μαζί με το μπαμπά την μαμά τους και τον παππού τους ο οποίος είναι ένας σοφός άνθρωπος υπέρ της δημοκρατίας. Στο σπίτι στην βιτρίνα έχουν μια βαλσαμωμένη τίγρη το ‘καπλάνι’. Κάθε καλοκαίρι πηγαίνουν στο Λαγαμάρι όπου εκεί έρχεται ο Νίκος που τους λέει ιστορίες για το καπλάνι και την δημοκρατία. Όταν όμως μπήκε η δικτατορία, κυνηγούσαν τον Νίκο και αυτός κρυβόταν. Τι θα γίνει τελικά; Η σκηνή που μου άρεσε περισσότερο ήταν όταν η Μέλια και ο Νολης πήγαν στο μύλο με το μισό φτερό για να πάνε το καλάθι στο Νίκο και είδαν δυο χωροφύλακες και νόμιζαν ότι θα πιάσουν τον Νίκο. Αυτή η σκηνή μου άρεσε γιατί μου προκαλούσε άγχος και αγωνία μαζί αλλά στο τέλος ανακούφιση.

 Ο αγαπημένος μου ήρωας είναι ο παππούς των κοριτσιών γιατί πιστεύω ότι είναι ο πιο σοφός και πάντα λέει σοφά λόγια και έχει δίκιο.

 Προτείνω αυτό το βιβλίο στους συμμαθητές μου γιατί είναι ένα βιβλίο που σου προκαλεί διάφορα συναισθήματα, καθώς το διαβάζεις, έχεις άγχος και αγωνία και στο τέλος ανακούφιση. Είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο που, καθώς το διαβάζεις, απορροφάσαι σε αυτό. 

Αν συναντούσα τον συγγραφέα θα τον ρωτούσα τι απέγινε τελικά ο Νίκος. Αν τον έπιασαν ή αν επέστρεψε. Επίσης, θα τον ρωτούσα από πού πήρε έμπνευση για να γράψει το βιβλίο. 

Αν μου δινόταν η ευκαιρία το τέλος του βιβλίου θα ήθελα να γίνονταν αλλιώς. Θα ήθελα να ξαναερχόταν η δημοκρατία και ο Νίκος να ήταν ελεύθερος.

Το ποίημά μου 

Το καπλάνι της βιτρίνας

Ήταν τίγρης μες στο δάσος, όπως λένε στο νησί μας

Είχε γεννηθεί αλλιώς

Όχι ίδιο σαν τους άλλους αλλά διαφορετικός

Με ένα μάτι γαλανό

Και ένα μαύρο πιο κακό

Που όταν έβλεπε με αυτό όλοι τρέχαν να κρυφτούν

Μες στο δάσος μη το δουνε

Μα την άλλη όμως μέρα, όταν έβλεπε αλλιώς

Με το μάτι το γαλάζιο ήταν ήρεμος κι αυτός

Έπαιζε με τα παιδιά

Και είχε μέσα του χαρά

 Μαρία Μ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το βιβλίο που διάβασα είναι το "Kαπλάνι της βιτρίνας" και μου άρεσε γιατί σε ταξιδεύει σε όμορφα μέρη που δεν είχες φανταστεί ποτέ. Επίσης, μπορεί να χαρακτηριστεί σε μερικά σημεία συγκινητικό γιατί μιλάει για εποχή Δικτατορίας. Όλοι οι ήρωες μου άρεσαν, αλλά ο Νίκος με ενθουσίασε με το θάρρος του. Θα μου άρεσε να έπαιρνα την θέση της Μέλιας ή της Μυρτώς, γιατί είναι δύο κορίτσια της ηλικίας μου. Το τέλος του βιβλίου δεν μου άρεσε πολύ, γιατί περίμενα να τελειώσει με τον γυρισμό του Νίκου και το τέλος της Δικτατορίας. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η εικόνα με τους χωροφύλακες που διέλυαν το καπλάνι. Η σελίδα που μου άρεσε και θα διαβάσω στη συγκέντρωση των μελών είναι η 160 γιατί μπήκαν οι χωροφύλακες στο δωμάτιο με το καπλάνι και το κατέστρεψαν. Η απορία μου είναι ποια είναι η πηγή έμπνευσης της συγγραφέα.  Κωνσταντίνα Ρ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το καπλάνι της βιτρίνας είναι ένα βιβλίο που με εντυπωσίασε από τις πρώτες σελίδες. Όταν μάλιστα έμαθα ότι είναι αυτοβιογραφικό, σκέφτηκα πόσο περιπετειώδης ήταν η ζωή της Άλκης Ζέη στην παιδική της ηλικία!

Οι ήρωες οι οποίοι μου προκάλεσαν το ενδιαφέρον ήταν η Μέλια και η Μυρτώ, που είχαν τη δικιά τους γλώσσα επικοινωνίας, καθώς και ο παππούς, ο οποίος, αντί για παραμύθια, έλεγε ιστορίες από τη μυθολογία.   Αναστασία Φ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Σε μια εποχή Δικτατορίας με τα συναισθήματα να εναλλάσσονται, όταν τελειώνει η μέρα και ησυχία πλημμυρίζει το δωμάτιο, καθώς όλοι είναι κουρασμένοι, πέφτουν για ύπνο. "Ευ πο - λυ πο"; Ρωτάνε οι δύο αδερφές, η Μέλισσα (αφού, όπως υποστηρίζει και ο Νίκος, το χαϊδευτικό Μέλια δεν θα πει τίποτα) και η Μυρτώ. Δύο αδέρφια που, με την έναρξη του σχολείου και της Δικτατορίας, οδηγούνται σε δύο εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Η Μέλισσα βοηθάει τον επαναστάτη Νίκο και το καπλάνι να γλιτώσουν από τα νύχια της Δικτατορίας, ενώ η Μυρτώ ετοιμάζεται να γίνει η πρώτη φαλαγγίτισσα και αρχηγός. Το καπλάνι τούς παρατηρεί μέσα από την βιτρίνα του σαλονιού, έχοντας ανοιχτό το μαύρο του μάτι. Όλα ξεδιαλύνονται όμως μόλις ανοίγει το γαλάζιο του μάτι, και το «Ευ-πο» επιστρέφει στα πρόσωπα των δύο κοριτσιών. Ένα μυθιστόρημα που ξετυλίγει τους φόβους, τα μυστικά και τους κινδύνους της Δικτατορίας, τονίζοντας παράλληλα την γενναιότητα και την εμπιστοσύνη.       Δόμνα Σ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Ευ πο - λυ πο"! Ακόμη θυμάμαι τα βράδια της παιδικής ηλικίας μου που τέλειωναν γλυκά με αυτή τη φράση... Εγώ κι ο αδερφός μου αγαπήσαμε το βιβλίο "Το καπλάνι της βιτρίνας" της κ. Άλκης Ζέη και κρατήσαμε αυτή την όμορφη φράση συντροφιά για τα βράδια μας! Ο ήρωας ο οποίος με κέρδισε ήταν ο Νίκος, και πολύ θα ήθελα να είχα έναν τέτοιο ξάδερφο να με μαγεύει με καπλάνια, με ιστορίες ζωής, να ονειρεύομαι μαζί του και, γιατί όχι, να κινδυνεύω μαζί του για τη δημοκρατία, την ελευθερία... αγαθά δεδομένα σήμερα! Τη Μέλια τη ζηλεύω, διότι έχει ένα από τα πιο όμορφα ονόματα που έχω ακούσει, και διότι η ζωή της ήταν συναρπαστική!

Αυτά τα γράφω τώρα που είμαι πολύ μεγάλη, αλλά εκφράζουν τις αναμνήσεις και τις εντυπώσεις του παιδιού που ήμουν κάποτε, αν και, πού και πού, έρχεται στα όνειρά μου και μου θυμίζει κάποιες νοσταλγικές στιγμές του παρελθόντος, κλείνοντάς μου το μάτι...    Ευαγγελία Ριτζαλέου, φιλόλογος

=============================================================

Το ψέμα, Ζωρζ  Σαρή

Το βιβλίο αναφέρεται στην ιστορία της Χριστίνας, ενός κοριτσιού που μετακόμισε από την Θεσσαλονίκη στην Αθήνα στον θείο της, γιατί ο πατέρας της παράτησε αυτήν και την μητέρα της για να πάει να δουλέψει στην Γερμανία. Η Χριστίνα δυσκολευόταν να προσαρμοστεί στο καινούριο περιβάλλον που ζούσε, στην καινούρια καθημερινότητα που βίωνε και αναγκαζόταν να λέει μονίμως ψέματα στους φίλους της για την ζωή της. Η νέα παρέα της και αυτή θα περάσουν υπέροχες στιγμές, εντάσεις, καυγάδες, συμφιλιώσεις , και με την δική τους βοήθεια θα καταφέρει να είναι ξανά ευτυχισμένη, παρ’ όλες τις δυσκολίες που βιώνει.

Η αγαπημένη μου σκηνή είναι  όταν οι φίλοι της Χριστίνας χειροκροτούνε  την κυρία Ελευθερία μόλις εισέρχεται στο σαλόνι την ημέρα των γενεθλίων της κόρης της. Η αγαπημένη μου ηρωίδα είναι το Λινάκι, γιατί εκτός από χαριτωμένη και γλυκιά, είναι επίσης πονηρή και πανέξυπνη. Για να κατανοήσουν πόσο σημαντικά προβλήματα αντιμετωπίζουν κάποια παιδιά και τι προκαλούν τα ψέματα. Στο τέλος θα ήθελα να γίνει αναφορά στο πατέρα της Χριστίνας για να δούμε πως νιώθει για τις πράξεις του.

Θα τον ρωτούσα αν μπορούσε να μου δείξει ένα πορτρέτο της Χριστίνας γιατί θέλω να δω πως μοιάζει.   Ευαγγελία Σ.

Ένα γράμμα  σε έναν ήρωα του βιβλίο

Αγαπητή Χριστίνα,

         Γράφω αυτό το γράμμα για να σου εκφράσω τον θαυμασμό μου για εσένα και τις πράξεις σου, αλλά και για να σου πω την γνώμη μου σχετικά με κάποια περιστατικά που συνέβησαν στο βιβλίο.

         Αρχικά, ήθελα να παραδεχτώ ότι η ζωή σου ήταν πολύ δύσκολη μετά την μετακόμιση της οικογένειάς σου στην Αθήνα. Παρ’ όλες όμως αυτές τις δυσκολίες , εσύ κατάφερες να κάνεις μια νέα αρχή, κατάφερες να προσαρμοστείς σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον και απέκτησες αληθινούς φίλους που ήταν, είναι και θα είναι δίπλα σου. Πιστεύω πως αποτελείς παράδειγμα για πολλά παιδιά της ηλικίας μας που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα.

         Από την άλλη μεριά όμως, νιώθω την ανάγκη να κατακρίνω την αντίδρασή σου σε κάποιες καταστάσεις. Θεωρώ ότι η επιλογή σου να ξεπερνάς κάποια προβλήματα λέγοντας ψέματα ήταν λανθασμένη, όπως έχεις διαπιστώσει και η ίδια. Κανενός η συμπεριφορά δεν θα άλλαζε απέναντί σου αν είχες πει την αλήθεια από την αρχή και επιπλέον θα ένιωθες κι εσύ πιο ξέγνοιαστη.

         Αυτά ήθελα να σου πω και τέλος, θα εκτιμούσα αν μαζί με την απάντησή σου, μπορούσες να μου στείλεις  μία φωτογραφία σου και να με ενημέρωνες αν ξέρεις τι απέγινε ο πατέρας σου.

                                                                                                              Με εκτίμηση,

                                                                                                              Ευαγγελία Σ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Οι γονείς της Χριστίνας χωρίζουν και η μητέρα της αναγκάζεται να μετακομίσει στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη, για να βρει δουλειά. Εκεί την περιμένει μια οικογένεια συγγενών της και τη βοηθά να πιάσει δουλειά ως θυρωρός σε πολυκατοικία, όπου και μένει σε ένα υπόγειο. Όταν η Χριστίνα πάει να βρει τη μητέρα της για να μείνει μαζί της, απογοητεύεται από το νέο της σπίτι και τον καινούριο τρόπο ζωής της. Έτσι, στο καινούριο της ακριβό σχολείο, όπου διδάσκει ο θείος της ο Γιώργος και εκείνη φοιτά δωρεάν, γνωρίζει νέους φίλους, αλλά διστάζει να τους «ανοιχτεί» και να τους πει την αλήθεια για ό,τι συμβαίνει στη ζωή της. Ακόμη και η ξαδέρφη της η Ρέα, την οποία γνωρίζει για πρώτη φορά, αγνοεί την αλήθεια, με αποτέλεσμα ορισμένες φορές να την αμφισβητεί. Η Χριστίνα γίνεται για πολλούς η «καινούρια», η «ψηλομύτα», η «απόμακρη», αλλά κερδίζει και έναν καλό φίλο, τον Αλέξη. Ο Αλέξης τη βοηθά να αποκτήσει ξανά τη χαμένη της ισορροπία, να αποκαταστήσει την εικόνα της, την εμπιστεύεται και την οδηγεί στην αποκάλυψη της αλήθειας.

Η ΣΚΗΝΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΗΚΕ Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΨΕΥΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΗΓΗΘΗΚΕ ΟΛΑ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΗ.

 ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΥΠΗΡΞΕ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΔΙΚΟΥΣΕ ΤΗΝ ΔΙΠΛΑΝΗ ΤΗΣ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΗΣ ΔΕΝ ΔΙΣΤΑΞΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΠΕ…

 ΔΕΝ ΘΑ  ΑΛΛΑΖΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ. ΑΠΛΩΣ ΘΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΩΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΣΕΛΙΔΕΣ ΘΑ ΠΕΡΙΕΙΧΑΝ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΤΥΧΑΙΝΕ …

  να και ένα ποιηματάκι για την Χριστίνα…..

ΣΑΝ ΤΑ ΨΗΛΑ ΒΟΥΝΑ ΨΗΛΗ

ΣΑΝ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΔΡΟΣΕΡΗ

ΚΑΙ ΚΑΥΤΕΡΗ ΣΑΝ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΗ , ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΑΓΝΗ

ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΠΛΟΥΣΙΑ ΠΟΛΥ ΝΑ΄ΧΕΙΣ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΤΑ ΒΟΥΝΑ

ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

ΝΑ ΄ΧΕΙΣ ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΔΑΚΡΥ ΝΑ ΄Ν ΧΑΡΑ

ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ ΠΑΝΤΑ ΦΩΣ

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΘΑ ΄ΝΑΙ

ΤΗΣ ΓΗΣ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ….                         Αλεξάνδρα Γκ.

=============================================================

Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου, Άλκη Ζέη

Περίληψη: Ήταν 27 Οκτωβρίου 1940. Αυτήν την ημέρα θα την θυμάται για πάντα ο Πέτρος, διότι πέθανε το αγαπημένο του κατοικίδιο, ένα τριζόνι. Επίσης θα την θυμάται γιατί την επόμενη ημέρα άκουσε την φωνή της μητέρας του να του φωνάζει ότι έγινε πόλεμος. Όταν οι Ιταλοί μπήκαν στην Ελλάδα ο Πέτρος ήταν εννέα ετών και ήξερε τον πόλεμο μόνο μέσα από τα βιβλία... Τώρα όμως θα τον βιώνει κάθε ημέρα μαζί με τον παππού του, τους γονείς του και την μεγαλύτερη αδελφή του, την Αντιγόνη, αρχίζοντας έναν μεγάλο περίπατο στην Αθήνα της Κατοχής. Με οδηγό τους ήρωες από την ελληνική ιστορία, ο Πέτρος δεν διστάζει να πάρει μέρος στην Αντίσταση έχοντας ένα σύνθημα: Πάντα μπροστά μας, για μια καινούργια ζωή...

Μου άρεσε η σκηνή που όταν το τριζόνι του Πέτρου δεν ήταν καλά το πήρε να κοιμηθούν μαζί το βράδυ και προσπαθούσε να τρίζει για να το κοιμήσει. Αυτό μου άρεσε γιατί δείχνει πως ο Πέτρος αγαπούσε και νοιαζόταν ακόμα και για ένα πληγωμένο τριζόνι. Ο αγαπημένος μου ήρωας είναι ο Πέτρος γιατί έχει θάρρος και δεν φοβάται να συμμετέχει και αυτός στην Αντίσταση.

Οι συμμαθητές μου πρέπει να το διαβάσουν, γιατί μέσα από αυτό το βιβλίο παίρνεις ένα μάθημα ζωής σου δίνει συμβουλές και τέλος είναι ένα συγκινητικό και παράλληλα λίγο αστείο βιβλίο.

Αν έβλεπα τη συγγραφέα θα την ρωτούσα για ποιο λόγο έχει γράψει αυτό το βιβλίο. Θέλει να δώσει ένα μάθημα μέσα από τις περιπέτειες του Πέτρου;  Θεοδώρα Κ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Πέτρος ένα εννιάχρονο αγόρι ζει με την οικογένειά του στην Αθήνα. Στις 28 Οκτωβρίου 1940 ξεσπά ο πόλεμος. Μερικούς μήνες αργότερα, μπαίνουν οι Γερμανοί στην Αθήνα και αρχίζει η άγρια Kατοχή. Πολλοί πεθαίνουν από την πείνα. Πολλοί προσπαθούν να ζήσουν με το λιγοστό φαγητό και μια φέτα ψωμί από τα συσσίτια. Ο Πέτρος με το φίλο του το Σωτήρη έγραφαν όχι μόνο συνθήματα εναντίον των Γερμανών στους τοίχους αλλά και με την κ. Δροσούλα (εβραιοπούλα) έβγαιναν στους δρόμους και φώναζαν για την ελευθερία της Ελλάδας. Όταν η Ελλάδα ελευθερώθηκε, μπόρεσαν να ζήσουν ελεύθεροι και ευτυχισμένοι.

Βασικοί ήρωες: Πέτρος, Αντιγόνη(αδερφή), η μητέρα, ο πατέρας, παππούς, θείος Άγγελος, Σωτήρης, Γιάννης, Δροσούλα (φίλοι). Τόπος: Αθήνα. Χρόνος: 28 Οκτωβρίου 1940  έναρξη του πολέμου)- 12 Οκτωβρίου 1944 ( λήξη του πολέμου).

Η σκηνή που μου άρεσε είναι αυτή της απελευθέρωσης της Αθήνας όπου όλος ο λαός, ελεύθερος και χωρίς φόβο, βγήκε στους δρόμους για να γιορτάσει το μεγάλο γεγονός.

Αγαπημένος μου ήρωας είναι ο Πέτρος, που παρόλο το νεαρό της ηλικίας του παρέα με την αδερφή του και μερικούς θαρραλέους φίλους του, δε διστάζει να πάρει μέρος στην αντίσταση εναντίον των Ιταλών και κυρίως των Γερμανών.

Οι συμμαθητές μου πρέπει να διαβάσουν το βιβλίο, γιατί είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο έντονα συναισθήματα και ηρωισμούς από μικρά κυρίως παιδιά και δείχνουν τον αγώνα που έκαναν όλοι γενικά οι Έλληνες εναντίον των κατακτητών στη μαύρη περίοδο της κατοχής.

Αν θα συναντούσα τη συγγραφέα, θα τη ρωτούσα: Πώς μπορέσατε και περιγράψατε με τόση λεπτομέρεια και τραγικότητα τα θλιβερά και φοβερά γεγονότα του πολέμου και της Κατοχής;

 Να γράψεις ένα γράμμα σε έναν ήρωα του βιβλίου ή να γράψεις και να του αφιερώσεις ένα δικό σου ποίημα ή ένα δικό σου τραγούδι.....

Αγαπημένε μου Πέτρο,

Μου ήσουν άγνωστος, σε γνώρισα όμως μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Το θέμα του μυθιστορήματος δεν το είχα ζήσει ποτέ στη ζωή μου, όμως μέσα από τη δική σου περιπέτεια, ο μεγάλος αυτός περίπατός σου μοιάζει πέρα για πέρα αληθινός. Είσαι και εσύ Πέτρο ένα από τα χιλιάδες παιδιά που αγωνίστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας τους. Είσαι το πρότυπο, ο ήρωάς μου. Μακάρι να μπορέσω να σου μοιάσω. Ένα μόνο σου υπόσχομαι, ότι θα προσπαθήσω. Σαν κατακλείδα σου αφιερώνω το δίστιχο τραγούδι που είχατε πάντα για σύνθημα:

Πάντα μπροστά μας,
Για μια καινούρια ζωή

Με ένα βιβλίο ταξιδεύω!
Με ένα βιβλίο ονειρεύομαι......
γνωρίζω τον κόσμο................
αλλάζω τον εαυτό μου............
αλλάζω τον κόσμο..................
( συμπλήρωσε κι εσύ μια ιδέα)
γίνομαι καλύτερος άνθρωπος............                      Χρήστος Κ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το βιβλίο που διάβασα είναι "Ο Μεγάλος περίπατος του Πέτρου". Αναφέρεται στον πόλεμο του 1940 και στα βιώματα ενός αγοριού από την κήρυξη του πολέμου έως την ελευθερία, του Πέτρου. Με γοήτευσε η γενναιότητα των παιδιών που γενναία έγραφαν στους τοίχους συνθήματα και τραγουδούσαν πατριωτικά τραγούδια. Μου άρεσε ο χαρακτήρας του παππού με τις διηγήσεις της Μεγάλης Αντιγόνης στο θέατρο. Νευρίασα με την άνεση που είχαν οι κόρες του φούρναρη και δεν αισθάνονταν τι γινόταν γύρω τους, που τα έβρισκαν όλα έτοιμα. ΄Ισως θα μπορούσα να είμαι μία από τους έφηβους που έγραφαν συνθήματα ή η Δροσούλα. Θα προτιμούσα να μην είχε σκοτωθεί ο Σωτήρης λίγες μέρες πριν την λευτεριά και να αντίκριζε την Ελλάδα ελεύθερη.   Κωνσταντίνα Σ.

=============================================================

Ο ψεύτης παππούς, Άλκη Ζέη

Ο "Ψεύτης παππούς" είναι ένα από τα λίγα βιβλία που έχω διαβάσει και μου άλλαξε ριζικά τη γνώμη μου γι΄ αυτά! Με εντυπωσίασε και με κράτησε σε αγωνία ως το τέλος, αφήνοντάς με άφωνο!

Ένας παππούς (που ποιο παιδί δε θα τον ήθελε δικό του) λέει ιστορίες παράξενες στον εγγονό του, τον Αντώνη, ο οποίος δεν πιστεύει όσα ισχυρίζεται. Ένας παππούς μέσα στην περιπέτεια και στο μυστήριο, κάνοντας ακόμη κι εμένα να αναρωτηθώ αν είναι αλήθεια όσα λέει.

Το τέλος ήταν συγκινητικό και αναπάντεχο με το θάνατο του ψεύτη παππού αλλά και με την εξακρίβωση των αληθινών ιστοριών του!  Αβραάμ Τ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Από τον τίτλο ο καθένας θα καταλάβαινε ότι αυτό το βιβλίο είναι σχετικά με έναν παππού που μάλλον λέει πολλά ψέματα. Είναι όμως αυτή η αληθινή υπόθεση του βιβλίου;

Το βιβλίο εγώ θα το χαρακτήριζα ως ένα δραματικό βιβλίο που ξυπνάει στον αναγνώστη συναισθήματα συγκίνησης, τρυφερότητας και οικογενειακής αγάπης. Αναφέρεται στον παππού του δεκάχρονου Αντώνη, ο οποίος είναι συνταξιούχος ηθοποιός του θεάτρου γύρω στα ογδόντα και διηγείται συνεχώς ιστορίες από το παρελθόν αλλά και γεγονότα που συνέβησαν για να δικαιολογήσει την αργοπορία του, όταν τον περίμενε ο Αντώνης ,ο οποίος τον ακούει με δυσπιστία και αναρωτιέται αν οι ιστορίες του είναι αλήθεια ή ψέματα. Όμως, ενδείξεις αποδεικνύουν ότι ο παππούς λέει την αλήθεια.

Στις ιστορίες από το παρελθόν κύριο ρόλο παίζει η παλιά αγαπημένη του παππού, η Μαργκώ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν ο Αντώνης με τον παππού του επισκέπτονται την Κω, για να συναντήσουν την κόρη της Μαργκώ και την συνονόματη εγγονή της, αφού η ίδια έχει πεθάνει, ο Αντώνης αποκαλύπτει ότι η Μαργκώ ήταν έγχρωμη και με θυμό ρωτάει τον παππού του γιατί δεν του το είχε πει. Εκείνος σοφά του απαντάει ότι άραγε θα επέμενε να του το είχε πει αν η Μαργκώ ήταν άσπρη;

Το στοιχείο που κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία είναι το τι απέγινε η γιαγιά του Αντώνη, καθώς ούτε ο ίδιος γνωρίζει. Το μυστήριο που αποκαλύπτεται δεν δείχνει να στεναχωρεί τον Αντώνη που αγαπάει πολύ τον παππού του και δεν θα τον άλλαζε.

Ο ήρωας που με γοήτευσε είναι ο Αντώνης, γιατί είναι ένας πολύ τρυφερός δυναμικός και θαρραλέος χαρακτήρας, παρόλο που το αγνοεί και πολύ τυχερός που έχει έναν τέτοιο παππού με τόσες γνώσεις και εμπειρίες.

Το τέλος πραγματικά ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσα να φανταστώ. Μπορώ όμως να πω ότι ήλπιζα πως θα εμφανιζόταν η αληθινή μητέρα του μπαμπά του Αντώνη. Παρόλο το πολύ λυπηρό που συμβαίνει, όλες οι σκηνές με τον Αντώνη είναι πολύ συγκινητικές. Πολύ με συγκίνησε η σκηνή που ο Αντώνης πέταξε το ποίημα του που αναφερόταν στον παππού του στον λάκκο για τον τάφο του , μα πιο πολύ όταν ο Αντώνης είδε στο μπαλκόνι του ένα κατάμαυρο πουλί με λίγο άσπρο στο μπροστινό του μέρος που έμοιαζε με φουλάρι, όπως συνήθιζε να φοράει ο παππούς του και ο οποίος του είχε πει πως, αν φύγει από τη ζωή και δει ένα πουλί να πετάει, μπορεί να είναι η ψυχή του και τότε ο Αντώνης κούνησε το χέρι του στο πουλί που πέταξε μακριά. Αυτή η σκηνή βρίσκεται στην τελευταία σελίδα του βιβλίου που σίγουρα όποιος την διαβάσει θα συγκινηθεί πολύ!!

Αυτό το βιβλίο μπορώ να πω ότι ίσως είναι το καλύτερο από όσα έχω διαβάσει από τα βιβλία της κυρίας Άλκης Ζέη μέχρι τώρα και γι αυτό αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας!!!!!!!!!           Αθανασία Τ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Το βιβλίο Ο ψεύτης παππούς της Άλκης Ζέη με ενθουσίασε! Ειδικότερα με συγκίνησε το τέλος που θα ήθελα να είναι πιο ομαλό και πιο ευχάριστο.

Πάντως γενικά το υπόλοιπο περιεχόμενο του βιβλίου είναι καταπληκτικό!  Κλεοπάτρα Τ.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τι περίεργος παππούς και τι δύσκολο αυτό για τον εγγονό του! Ένας παππούς που θέλει να δώσει πολλά στον εγγονό του, που βαδίζει ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα, στο παρελθόν και στο παρόν, στους ρόλους του και στον αληθινό του ρόλο, αυτόν του παππού... με τα μυστικά και τις αλήθειες του... Ένας παππούς που ζει!  Ένας εγγονός που χαίρεται, αναζητά λύσεις για καλά φυλαγμένα μυστικά και θέλει να κερδίσει την αποδοχή του παππού του, ενός αλλιώτικου παππού... ενός ψεύτη παππού;

Ζήλεψα τη σκηνή που οι δυο τους, παππούς και εγγονός, κοιμούνται στο κατάστρωμα του πλοίου και το ταξίδι τους στο Παρίσι πλάι σε αναμνήσεις και γλυκά πρόσωπα του παρελθόντος, της νιότης...                                    Ευαγγελία Ριτζαλέου, φιλόλογος

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Το βιβλίο αυτό περιγράφει την σχέση ενός παιδιού, του Αντώνη, με τον παππού του... ή τουλάχιστον με αυτόν που γνώρισε ως παππού του.

Ο ήρωας που με γοήτευσε πολύ είναι ο παππούς, ο οποίος είχε ένα όμορφο και ενδιαφέρον παρελθόν ως ηθοποιός. Όμως, θα μου άρεσε να πάρω την θέση του Αντώνη, επειδή θα ήθελα πολύ να έχω έναν παππού σαν τον δικό του και να πηγαίνω μαζί του πολλά και όμορφα ταξίδια.

Το τέλος όμως του βιβλίου ήταν αναπάντεχο, γιατί, αφού είχε σημειωθεί βελτίωση στην υγεία του παππού, όλοι περίμεναν πως θα γύριζε πίσω... Βέβαια, το τέλος του βιβλίου ήταν πολύ συγκινητικό και ειδικά το σημείο όπου ο Αντώνης, μετά το θάνατο του παππού του, είδε ένα μαύρο περιστέρι, το οποίο έμοιαζε να φοράει ένα άσπρο φουλάρι στο λαιμό του...Θα προτιμούσα όμως ο παππούς να έβγαινε από το νοσοκομείο και να πήγαινε να μείνει μαζί με την οικογένεια του Αντώνη.

Από αυτό το βιβλίο δεν θα ξεχάσω ποτέ την αμοιβαία αγάπη του παππού και του Αντώνη, που, αν και "ψεύτικος" παππούς, ήταν αυτός που ήταν δίπλα του κάθε στιγμή και τον έπαιρνε μαζί του όπου και αν πήγαινε.

Οι σελίδες που κέντρισαν περισσότερο το ενδιαφέρον μου είναι εκείνες όπου αποκαλύφθηκαν η ταυτότητα της πραγματικής γιαγιάς του Αντώνη και η πραγματική συγγένεια με τον παππού του.

=============================================================

Αστραδενή, Ευγενία Φακίνου

Βασικοί ήρωες; Αστραδενή, Νικόλας (μπαμπάς), Κατερίνα ( μητέρα), Μαρία (φίλη της οικογένειας),  "κ. Αλέκος" (γείτονας). Τόπος: Σύμη, Αθήνα.
Χρόνος: Αναφέρεται μια στο παρόν( Αθήνα) και μια στο παρελθόν ( Σύμη). Αφηγητής; Αστραδενή.

Η Αστραδενή είναι ένα εντεκάχρονο κορίτσι, το οποίο μαζί με τους γονείς του αναγκάζεται να εγκαταλείψει το νησί της, τη Σύμη, και να μετακομίσει στην Αθήνα, λόγω οικονομικών προβλημάτων. Ύστερα από πολλές δυσκολίες ο πατέρας της Αστραδενής βρίσκει δουλειά σ' ένα μηχανουργείο. Στην Αθήνα όμως όλα είναι τελείως διαφορετικά, απ' ό,τι ήταν στη Σύμη, οι ρυθμοί της ζωής, οι ασχολίες των ανθρώπων και οι σχέσεις μεταξύ τους.

Η σκηνή που μου άρεσε περισσότερο είναι αυτή του αποχωρισμού από τη Σύμη, πάνω στο καράβι, γιατί έφευγε από τον τόπο που λάτρευε και από τον τρόπο που ζούσε (ανεμελιά, ξενοιασιά).


Αγαπημένη μου ηρωίδα είναι η Αστραδενή, γιατί είναι ένα καλό και αυθόρμητο κορίτσι που παρόλο το νεαρό της ηλικίας της δε φοβάται τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στο σχολείο και γύρω της, αλλά προσπαθεί να ακολουθήσει τους γρήγορους ρυθμούς της πόλης.

Οι συμμαθητές μου πρέπει να διαβάσουν το βιβλίο, γιατί είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο ενδιαφέρον, έντονα συναισθήματα αλλά και μεγάλες ανατροπές.

Ένα γράμμα στην Αστραδενή:

Αγαπημένη μου Αστραδενή,

Διάβασα το βιβλίο σου και πραγματικά με συγκλόνισε. Είσαι μια ηρωίδα, ένας δυνατός και θαρραλέος άνθρωπος. Εγκατέλειψες τον αγαπημένο σου τόπο, το νησί σου, τη Σύμη, για να ξενιτευτείς για χάρη του πατέρα σου. Μπράβο σου κορίτσι μου! Το πείσμα και η υπομονή σου είναι τρομερά. Πώς κατάφερες και επέζησες σ' αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες; Πώς μπόρεσες να ανεχτείς την προσβολή και την αδιαφορία των συμμαθητών σου απέναντί σου; Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Θέλω να σου εκφράσω την απεριόριστη αγάπη μου απέναντί σου και να σου ευχηθώ Αστραδενή να ξεπεράσεις γρήγορα τον εφιάλτη της περιπέτειας σου με τον παλιάνθρωπο, τον Αλέκο. Τελειώνοντας σου αφιερώνω μερικούς στίχους που μου ενέπνευσε η ζωή σου:

Το παιδί, το νησί του εγκαταλείπει,
και σε μεγαλούπολη θα ζήσει,
οι φουρτούνες και οι στεναχώριες την χτυπούν,
μα η δύναμη και η πίστη της νικούν.
Βοήθα Θεέ μου το κορίτσι να νικήσει,
τη ζωή και το γέλιο να κερδίσει.

Με ένα βιβλίο ταξιδεύω!
Με ένα βιβλίο ονειρεύομαι......
γνωρίζω τον κόσμο................
αλλάζω τον εαυτό μου............
αλλάζω τον κόσμο..................
( συμπλήρωσε κι εσύ μια ιδέα)
ελπίζω και ζω.......................

Ευαγγελία Κ.

=============================================================

Η ΚΑΛΥΒΑ ΤΟΥ ΜΠΑΡΜΠΑ ΘΩΜΑ,  ΧΑΡΙΕΤ ΜΠΙΤΣΕΡ ΣΤΟΟΥΝ


ΤΟΠΟΣ: ΗΠΑ ΧΡΟΝΟΣ : ΜΕΣΑ 19ΟΥ ΑΙΩΝΑ

Οι βασικοί ήρωες είναι ο μπάρμπα Θωμάς, η Ελίζα, ο γιος της Χάρης, ο δουλέμπορος Χάλεϋ τα αφεντικά του Σέλμπυ , Σαιν Κλάρ και Λεγκρή και η Εύα

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Το βιβλίο αναφέρεται στη ζωή ενός μαύρου δούλου του μπαρμπα-Θωμά ο οποίος πουλιέται από τον αφέντη του τον κ. Σέλμπυ μαζί με την Ελίζα και το γιο της Χάρυ, εξαιτίας κάποιων χρεών του στο δουλέμπορο Χάλεϋ. Η Ελίζα με το γιο της ξεφεύγει πηγαίνοντας σ'άλλη πολιτεία. Ο μπαρμπα-Θωμάς, μολονότι μπορεί να δραπετεύσει, αρνείται και έτσι οδηγείται στο σκλαβοπάζαρο. Στο ποταμόπλοιο που τον μεταφέρει σώζει τη ζωή της μικρής Εύας και ο πατέρας της τον αγοράζει. Περνάει κοντά τους μερικά καλά χρόνια. Μετά τον θάνατο της Εύας και του πατέρα της αρχίζει η πιο σκληρή δοκιμασία του που τελειώνει με τον μαρτυρικό θάνατό του.

Η σκηνή που μου άρεσε περισσότερο είναι αυτή που ο μπαρμπα-Θωμάς σώζει την Εύα αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τη γενναιοψυχία του.
Αγαπημένος μου ήρωας είναι ο μπαρμπα-Θωμάς, γιατί με εντυπωσίασε ο χαρακτήρας του.

Προτείνω να διαβάσουν οι συμμαθητές μου αυτό το βιβλίο, γιατί μιλάει για μια αλήθεια που κανείς μέχρι τότε δεν τολμούσε να κοιτάξει κατάματα: ότι οι μαύροι ήταν άνθρωποι όπως οι λευκοί, με τις ίδιες ανάγκες και κανείς δεν είχε το δικαίωμα να τους εξαναγκάζει να ζούν τόσο άθλια αλλά και να τους αφαιρεί τη ζωή χωρίς να λογοδοτεί.
Θα άλλαζα το τέλος του βιβλίου, αν θα μπορούσα, βάζοντας το μπαρμπα-Θωμά να ζει ευτυχισμένος μέχρι τα βαθιά του γεράματα κοντά στα αγαπημένα του πρόσωπα.

Με ένα βιβλίο ονειρεύομαι..............

Γνωρίζω τον κόσμο................

Αλλάζω τον εαυτό μου.............

Αλλάζω τον κόσμο..........

Γιορτάζω. Τρελά διασκεδάζω.

Θωμάς Χ.

Γράμμα στον μπαρμπα-Θωμά

Αγαπητέ μπαρμπα-Θωμά

Είμαι ένας μικρός μαθητής και πήρα το θάρρος να σου γράψω αυτό το γράμμα για να σου πω πόσο πολύ σε θαυμάζω. Με συγκινεί η πίστη σου στο Θεό. Άλλωστε αυτός σου δίνει τη δύναμη ν' αντέχεις τ' απάνθρωπα βασανιστήρια στα οποία σε υποβάλλουν. Με συγκινεί ακόμη η υπομονή, το θάρρος σου και η πίστη σου στους ανθρώπους. Μου έμαθες να αγαπάω το συνάνθρωπο και να συμπαραστέκομαι σε όσους μ' έχουν ανάγκη. Θέλω να διαμαρτυρηθώ για το πόσο άδικα σου φέρονται και πόσο άδικος είναι ο θεσμός της δουλείας. Πότε θα καταλάβουμε πως όλοι είμαστε ίσοι, με ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες στη ζωή; Μα τι είναι αυτά που λέω; Ακόμη αντιδρώ στον άδικο θάνατό σου. Δε μπορώ να πιστέψω πως δεν υπάρχεις. Όμως για μένα ζεις μέσα στην καρδιά μου σαν ένα φωτεινό παράδειγμα. Τίποτα και κανείς πλέον δεν μπορεί να σε βλάψει και να σε πονέσει.

Με εκτίμηση ένας μικρός και συνονόματος θαυμαστής σου

Θωμάς

=============================================================

 

Go to top

Δημιουργία - Συντήρηση Ιστοσελίδας: Βαμβακά Ευαγγελία ΠΕ19 - Κοτζαμπάσης Παναγιώτης ΠΕ20

1o Γυμνάσιο Δράμας All rights reserved